من همان دختری هستم که موهای ژولیده اش را رنگ نمی کند و درون چشمانش مداد سیاه می کشد و وقتی کسی می گوید «دوستت دارم» لبخند می زند...

آدم ها موجودات عجیبی اند!

کافی است روی صندلی چوبی ات بنشینی و در سکوت خالی ات تماشایشان کنی..

هرکدام زندگی خودشان را دارند.....

زندگی که محاط شده بین زندگی اطرافیانشان..

اطرافیانی که بخشی از زندگی آن ها را تشکیل می دهند و اما آن ها تنها زندگی خودشان را می بینند و خودشان را برای خودشان تصور می کنند و دیگران را مادامی که در جهت خواسته هایشان باشند، می خواهند و انتظار دارند که درکشان کنی که اگر این کار را نکنی آدم بی ملاحظه ای شناخته می شوی..

سفسطه بازی ام را به دل نگیر!

من خودم درون سینِ سفسطه ی آدم ها مانده ام!

آدم هایی که موجودات عجیبی اند!

هرگز نمی توان باورشان کرد...

حتا سلام هایشان هم غیر قابل باور است..

ممکن است همین حالا که سلام می گویند، سلامشان تمام شود و تو بمانی و سین اول سلام که از دهانت هنوز خارج نشده...

ممکن است هر لحظه باشند و هر لحظه نباشند و اگر بین این پیدا و پنهانشان رو باشی، میانشان گم خواهی شد!

باید آدم ها را درک کنی و انتظار نداشته باشی که درکت کنند...

این قانون بازی است که اگر همچین انتظاری داشته باشی تنهایی گریبانت را می گیرد!

باید بهشان لبخند زد..

باید بود، بی توجه به رفتن هایشان....

باید بی خیالشان شد و دوستشان داشت که این راه تاب آوردن میانشان است..

برای تاب آوردن میان آدم هایی که به طرز ملال آوری پیچیده اند کافی است روی صندلی چوبی ات بنشینی و لبخند بزنی و در سکوت خالی ات تماشایشان کنی...